เมื่อเวลา06.00น.วันที่ 26 ธันวาคม 2568 สำนักงานวัดโนนสว่าง จังหวัดอุดรธานี ได้ออกประกาศฉบับที่ 4แจ้งข่าวการมรณภาพของ พระพิพัฒน์วชิราคม วิ. (หลวงพ่อเจริญ ฐานยุตโต) เจ้าอาวาสวัดโนนสว่าง ซึ่งได้ละสังขารอย่างสงบ ณ โรงพยาบาลอุดรธานี เมื่อเวลา 05.58น. ที่ผ่านมา สร้างความโศกเศร้าเสียใจแก่คณะสงฆ์และศิษยานุศิษย์ทั่วประเทศ 

​ลำดับอาการอาพาธย้อนกลับไปเมื่อวันที่ 29พฤศจิกายน 2568 หลวงพ่อเจริญได้เข้ารับการรักษาตัว ณ หอผู้ป่วยสงฆ์ โรงพยาบาลอุดรธานี ด้วยอาการไข้หวัดและภาวะน้ำท่วมปอด (Congestive Heart Failure) โดยอยู่ภายใต้การดูแลอย่างใกล้ชิดของคณะแพทย์และพยาบาลเฉพาะทาง 

   ​ต่อมาอาการได้ทรุดหนักลงจนต้องย้ายเข้าหออภิบาลผู้ป่วยหนัก (ICU) จนกระทั่งเมื่อวันที่ 22 ธันวาคมที่ผ่านมา หลวงพ่อมีอาการหัวใจเต้นช้าผิดปกติและไม่รู้สึกตัว จากการตรวจเอกซเรย์คอมพิวเตอร์สมอง (CT Scan) พบว่า สมองขาดเลือดเนื่องจากภาวะหลอดเลือดสมองอุดตัน คณะแพทย์ต้องถวายการรักษาด้วยเครื่องช่วยหายใจและยากระตุ้นหัวใจอย่างเต็มกำลัง 

 ​วาระสุดท้ายแห่งธรรม 

​แม้คณะแพทย์จะถวายการรักษาอย่างสุดความสามารถ แต่อาการอาพาธรุนแรงและร่างกายไม่ตอบสนองต่อการรักษา จนในที่สุดท่านเจ้าคุณพระพิพัฒน์วชิราคม วิ. ได้ละสังขารลงด้วยอาการสงบ

สำหรับประวัติพระพิพัฒน์วชิราคม 

 (หลวงพ่อเจริญ ฐานยุตโต)  วัดดโนนสว่าง  อ.หนองวัวซอ จ.อุดรธานี 

 พระพิพัฒน์วชิราคม นามเดิม เจริญ นามสกุล สารักษ์ เกิดเมื่อวันที่ 7 เดือนมิ.ย. ปีพ.ศ. 2504 ที่บ้านหนองวัวซอ จ.อุดรธานี บิดาเดิมเป็นชาวอุบลราชธานี ชื่อนายสงวน สารักษ์ มารดาเป็นชาวบ้านเชียงหวาง อ.เพ็ญ จ.อุดรธานี ชื่อนางฮวด สารักษ์ เชื้อสายทางบิดาเป็นชาวอุบลราชธานีโดยกำเนิด เกี่ยวพันเป็นลูกหลานเจ้าคุณพระอุบาลีคุณูปมาจารย์ (จันทร์ สิริจนฺโท) วัดบรมนิวาส กรุงเทพฯ และหลวงปู่บุญมา ฐิตเปโม วัดสิริสาลวัน จ.หนองบัวลำภู มีพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน 10 คน เป็นชาย 8 คน หญิง 2 คน เป็นคนที่ 6 บรรพชาเป็นสามเณร ณ วัดบุญญานุสรณ์ อ.หนองวัวซอ จ.อุดรธานี

     มีพระครูประสิทธิ์คณานุการ อดีตเจ้าคณะอำเภอหนองวัวซอ ธรรมยุต เป็นพระอุปัชฌาย์ ขณะเป็นสามเณรได้สนใจศึกษาหัดอ่านเขียนคัมภีร์ใบลานอักษรธรรมอีสานกับพ่อใหญ่มั่นผู้เฒ่าที่เป็นปราชญ์ชาวบ้าน ซึ่งสามารถอ่านเขียนและจารอักษรธรรมอีสานได้ และท่านผู้นี้เป็นฆราวาสที่มีอาคมด้วย จึงได้เรียนอักษรธรรมและอาคมบ้างพอประมาณ ต่อมาจึงสามารถอ่านเขียนอักษรธรรมล้านนา และอักษรไทยน้อยได้จนแตกฉาน และสามารถจารหนังสือใบลานได้ตั้งแต่บรรพชาไม่ถึง 2 พรรษา เรียนพุทธาคม

      ความที่ไม่เข้าใจว่าทำไมชาวบ้านจึงนับถือภูตผีปีศาจ จึงศึกษาถึงที่มาที่ไปจนผ่านไปหลายปี จึงทราบได้ว่าพระพุทธเจ้าทรงให้เลิกนับถือสิ่งเหล่านั้นและให้ถือพระรัตนตรัยแทน จึงเริ่มสนใจในวิชาพุทธาคมและเริ่มศึกษาควบคู่ไปกับการศึกษาข้อความในคัมภีร์ ซึ่งต่อมาทำให้เป็นผู้มีความรอบรู้ในเรื่องพระคัมภีร์อย่างหลากหลายไม่ว่าจะเป็นเรื่องพระสูตร เรื่องราวในทางธรรมะต่างๆ ตำรายาแผนไทยโบราณ ตำราดวงชะตา ตำราลงอักขระปลุกเสกต่างๆ ซึ่งได้ศึกษาพอประมาณ ต่อมาจึงได้ถวายตัวเป็นศิษย์พระอาจารย์สมพงษ์หรือพระธรรมสังวร วัดพระพุทธบาทบัวบก อ.บ้านผือ จ.อุดรธานี เรียนวิชาลง           ตะกรุดโทนและวิชารักษาคนผู้ถูกมนตร์ทำร้าย เป็นต้น  และอาศัยอยู่กับหลวงปู่โถน พระครูสถิตธรรมรัตน์ วัดโสกแจ อ.กุดจับ จ.อุดรธานี ได้เรียนวิชาลงตะกรุดหกกษัตริย์ และกบตายคารู และลงนะหน้าทอง และอีกหลายอย่าง เป็นสามเณรอุปัฏฐากอยู่กับหลวงปู่ขาว อนาลโย วัดถ้ำกลองเพล จ.หนองบัวลำภู เป็นต้น

      เมื่ออายุ 20 ปีบริบูรณ์ ได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุ ณ วัดป่าสามัคคีอุปถัมภ์ อ.บึงกาฬ จ.หนองคาย โดยมีพระครูสิริธรรมวัฒน์ เป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูวินัยกิตติโสภณ เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระครูสุนทรนวกิจ วัดอรุณรังษี เป็นพระอนุสวนาจารย์ ได้ฉายาว่า “ฐานยุตฺโต” ในคณะธรรมยุต

      เมื่ออุปสมบทแล้วได้ไปจำพรรษาอยู่กับพระญาณสิทธาจารย์ (หลวงปู่เมตตาหลวง) วัดเทพพิทักษ์ปุณณาราม อ.ปากช่อง จ.นครราชสีมา หลวงปู่ให้เรียนเอาวิชาเมตตาหลวง ตำราเลขยันต์ คาถาลงตะกรุดโทน แคล้วคลาด ยันต์ตรีนิสิงเห และสอนให้บริกรรมธาตุ ดิน น้ำ ลม ไฟ นะ มะ พะ ทะ หลายปีต่อมาขณะจำพรรษาอยู่วัดป่าพรรณานิคม ได้พบหลวงปู่สาม อกิญจโน วัดป่าไตรวิเวก จ.สุรินทร์