น.ส.เกวลิน กล่าวทั้งนำ้ตาว่า ตนกับสามีทำงานโรงงานอยู่ที่จ.สมุทรปราการ ส่วนน้องอิคิวตนฝากให้ทวดช่วยเลี้ยงดูอยู่ที่จ.พิษณุโลก ตั่งแต่เด็กๆน้องมีความฝันอยากเป็นนักฟุตบอลบอลทีมชาติ เขาจะมุ่งมั่นทุ่มเทฝึกซ้อมด้วยตนเองเป็นประจำทุกวัน กระทั่งเมื่อ 2 ปีที่ผ่านมาน้องได้ไปรู้จักกับโค้ชฟุตบอลชื่อป๋าหนึ่งที่สอนเตะฟุตบอล น้องอิคิวก็ไปฝึกฟุตบอลมาตลอด กระทั่งเมื่อวันที่ 26 น้องอิคิวได้โทรศัพท์มาขอเงิน 300 บาทบอกว่าใช้เป็นค่าเดินทางและสมัครเตะฟุตบอลกับเพื่อนในทีมร่วมกัน 15 คน โดยมีโค้ชป๋าหนึ่งเป็นคนพาไปแข่งตนจึงโอนเงินให้ลูกไปเพื่อไปทำตามความฝันของเขา แต่ตนไม่คิดว่าการไปครั้งนี้ลูกกับต้องจากไปตลอดชีวิต

กระทั่งวันที่ 28 พ.ย.68 ขณะที่ตนทำงานอยู่ก็ได้รับโทรศัพท์จากแม่ของเพื่อนลูกชายในทีมโทรมาบอกว่าน้องอิคิวพลัดตกฝ้ายกั้นน้ำที่อยู่ใกล้กันกับสนามฟุตบอลตอนนี้ยังหาตัวไม่เจอ ส่วนสาเหตุที่น้องอิคิวเดินไปที่ฝ้ายกันน้ำนั้นเนื่องจากสนามฟุตบอลที่ใช้แข่งขันมีสภาพไม่พร้อมมีฝนตกลงมาจนสนามกลายเป็นขี้โคลน หลังแข่งเสร็จน้องกับเพื่อนร่วมทีมเดินไปล้างตัวที่ห้องน้ำของโรงเรียนแต่นำ้ไม่ไหล จึงพากันเดินไปที่ฝ้ายกั้นนำ้เพื่อล้างตัวก่อนจะพลัดตกลงไปจนเสียชีวิต พอทราบเรื่องตนได้โทรศัพท์ไปหาป๋าหนึ่งโค้ชฟุตบอลของลูกชายว่าเกิดอะไรขึ้น เขาตอบมาว่ายังไม่รู้เรื่องเลยว่าลูกชายตนตกน้ำ ด้วยความเป็นห่วงลูกตนจึงให้เขาส่งพิกัดที่จัดการแข่งขันมาให้ และรีบขับรถมากับสามีจากสมุทรปราการ ซึ่งตลอดทางก็โทรสอบถามกับเจ้าหน้าที่มูลนิธิที่เข้าไปช่วยงมหาลูกชาย จนเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงเจ้าหน้าที่โทรมาบอกว่าพบศพน้องอิคิวจมนำ้เสียชีวิตแล้ว กำลังส่งศพไปชันสูตรที่รพ.มหาวิทยาลัยนเรควร