วันนี้ ที่ 24 ต.ค. 2569 ที่สวนนราเปี่ยมสุข อำเภอเมืองนราธิวาส จังหวัดนราธิวาส พ.ต.อ.ทวี สอดส่อง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) แบบบัญชีรายชื่อ และหัวหน้าพรรคประชาชาติ  เป็นประธานเปิดการแข่งขันฟุตบอลหญ้าเทียมข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ครั้งที่ 7 ประจำปี 2569

  

      โดยมี นายกมลศักดิ์ ลีวาเมาะ ส.ส.นราธิวาส พรรคประชาชาติ  ครูและบุคลากรทางการศึกษา ร่วมให้การต้อนรับ อย่างอบอุ่น เป็นกันเองและใกล้ชิด 

      

      พ.ต.อ.ทวี ได้กล่าวเปิดงานโดยระบุถึงแนวทางการแก้ปัญหาและสร้างความสงบสุขในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้อย่างรอบด้าน ครอบคลุมทั้งมิติด้านสันติภาพ การพัฒนาคุณภาพคน สิทธิอัตลักษณ์ และโครงสร้างทางเศรษฐกิจ   ในมิติด้านความมั่นคงและกระบวนการสันติภาพ พ.ต.อ.ทวี ระบุว่า ปัจจัยสำคัญที่ทำให้ปัญหาความขัดแย้งยืดเยื้อเกิดจากการขาดความไว้วางใจซึ่งกันและกัน จนต้องดึงต่างชาติเข้ามามีบทบาท

      “แม้แต่เรื่องการพูดคุยสันติภาพ พอเราเถียงกันมาก เราไม่ไว้ใจกัน เราก็ไปให้มาเลเซียเป็นคนกลาง จริง ๆ ถ้าเรารักสมานฉันท์กัน เรายอมกล้าที่จะลดทิฐิ ให้ทุกคนมีส่วนร่วม เราก็ไม่ต้องไปขอบคุณมาเลเซีย เราสามารถจัดกระบวนการพูดคุยหาทางออกร่วมกันได้เองภายในประเทศ” พ.ต.อ.ทวี ระบุ

     

      ในมิติด้านสังคมและพหุวัฒนธรรม หัวหน้าพรรคประชาชาติชี้ว่า พื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ตั้งอยู่ในคาบสมุทรมลายู ซึ่งการสื่อสารหลักคือภาษามลายูและมีอัตลักษณ์เฉพาะตัวคือตัวอักษรยาวี ซึ่งถือเป็นทุนทางวัฒนธรรมที่ล้ำค่าและไม่มีประเทศใดเหมือน หากภาครัฐปรับมุมมอง เปลี่ยนจากการหวาดระแวงมาเป็นการส่งเสริมอย่างจริงจัง จะกลายเป็นเครื่องมือสำคัญในการเชื่อมโยงเศรษฐกิจและการสื่อสารกับประเทศในภูมิภาค

     ทั้งนี้ การศึกษาในพื้นที่ต้องสอดคล้องกับวิถีชีวิตและอัตลักษณ์ และต้องยึด 4 เสาหลักเบื้องต้น คือ อ่านออก เขียนได้ คิดเลขเป็น โดยเฉพาะการทำให้เยาวชนอ่านออกเขียนได้ทั้งภาษาไทย ภาษาอังกฤษ และภาษามลายู

     

     ในมิติด้านเศรษฐกิจและความยุติธรรม พ.ต.อ.ทวี กล่าวว่า ความสงบสุขจะเกิดขึ้นไม่ได้หากยังมีความเหลื่อมล้ำเชิงโครงสร้าง โดยยกรายงานดัชนีหลักนิติธรรมของโลก โดย World Justice Project ที่จัดอันดับประเทศไทยอยู่ที่ 80 ได้คะแนนเพียง 0.5 ขณะที่ประเทศสิงคโปร์ซึ่งมีพื้นที่เล็กกว่ากรุงเทพมหานครกลับติดกลุ่มท็อป 10 ด้วยคะแนนสูงถึง 0.7–0.8

  

    นอกจากนี้ เมื่อเปรียบเทียบเชิงเศรษฐกิจ รายได้เฉลี่ยของคนสิงคโปร์อยู่ที่วันละประมาณ 4,000 บาท มี GDP ต่อหัวหลักล้านบาทต่อคนต่อปี ขณะที่แรงงานไทยยังต้องเรียกร้องค่าจ้างขั้นต่ำ 300–400 บาท และประชาชนใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้มี GDP ต่อหัวเพียงประมาณ 80,000 บาทต่อคนต่อปี ทั้งที่พื้นที่ภาคใต้มีทรัพยากรธรรมชาติอุดมสมบูรณ์กว่ามาก สะท้อนชัดเจนว่าความเจริญของประเทศวัดกันที่ “คุณภาพของคน” ไม่ใช่ปริมาณทรัพยากร